Katla Snorradóttir er nýjasti viðmælandi hlaðvarpsins „Það er von“. Hún hefur verið á flótta undan sjálfri sér og tilfinningum sínum frá barnsaldri. Hún hefur náð 15 mánuðum edrú og í góðum bata frá fíknisjúkdómi eftir nokkrar tilraunir til að flýja sjálfa sig. Katla ólst upp í Vestmannaeyjum framan af og var krefjandi barn með ADHD.

„Ég man eftir því þegar ég var mjög ung að hafa leitað huggunar í mat. Ég tók mig til og fitnaði mikið og stækkaði. Ég var alltaf stærri en allir, orðin 184 cm við fermingu.“

Þegar Katla var 10 ára eignast mamma hennar nýjan mann sem beitti hana andlegu og líkamlegu ofbeldi á heimilinu. Katla rifjar upp erfið unglingsár: „13 ára lendi ég í kynferðislegri misnotkun, byrja að fikta við að reykja sígarettur og reyni að taka mitt eigið líf sem var í raun kall á hjálp.“

Sjá einnig: Vatn á fastandi maga er gott fyrir heilsuna

19 ára gömul missir Katla móður sína án fyrirvara og nokkra aðra í kjölfarið. Hún leitar í hugbreytandi efni í þeim tilgangi að flýja erfiðar tilfinningar. Hún segir okkur frá erfiðum tímum í kjölfar röð áfalla. Hún fór frá Vestmannaeyjum til Reykjavíkur og snögglega á slæman stað í neyslu: „Ég fór á einum degi úr því að vera húsmóðir í Vestmannaeyjum í bæli í Reykjavík.“ Faðir hennar sendi hana í hennar fyrstu meðferð þegar hún var 24 ára en hún var ekki tilbúin til að takast á við sjálfa sig. Hún féll eftir þrjá mánuði og leitaði aftur í ofbeldissamband. Það sem Katla kunni var að flýja og það gerði hún, hún fór til Tælands og hefur gert oftar en einu sinni, þar lærði hún sjálfsvörn.

Katla útskýrir vel hvernig hún nær aldrei að flýja líðanina sína, sama hvert og hversu langt hún fer. Hún áttaði sig á því og var það mögnuð uppgötvun fyrir hana, þrátt fyrir að margir hafi reynt að hafa vit fyrir henni. Árið 2018 hafði Katla þyngst mikið eftir að hafa leitast huggunar í mat í tvö ár og fór í magaermisaðgerð. Í kjölfar þeirrar aðgerðar þurfti hún að hætta að drekka og fór á hnefanum í níu mánuði. Síðasta ferðin til Tælands var í hálft ár 2019-2020.

Sjá einnig: Hjólahvíslarinn hjálpar veiku fólki á einstakan hátt

„Ég man svo skýrt eftir því að sitja á strönd með vinum í mögnuðu umhverfi og allir að tala um hversu magnað þetta væri en ég fann ekkert, hugsaði bara hvort ég væri dauð að innan og yrði að fá mér, ég fékk mér og það gerðist ekkert. Efnin voru löngu búin að svíkja mig.“ Það kom uppgjöf og Katla fann að hún gæti ekki lifað lífinu með þessu móti og orðið hamingjusöm. Katla tjáir sig opið og af einlægni um sjúkdóminn og tilfinningar sem fylgja áföllum, flótta og sjálfsvinnunni sem hún hefur unnið í edrúmennskunni.

SHARE