Við könnumst öll við það að vera að keyra í umferðinni og það er einhver „asni“ sem er fyrir okkur og tefur fyrir okkur. Maður hefur heyrt fólk gera grín að gamla fólkinu sem keyrir svo hægt og ætti bara helst ekki að vera með bílpróf því það sé farið að vera slysahætta af þeim.

Allt í lagi, það er kannski ein leið til að sjá það en svo getur maður litið þannig á að gamla fólkið hefur vit á því að keyra hægar þegar viðbragðsflýtir þeirra er orðin minni, ekki satt.

Mig langar að segja ykkur frá einu atviki sem henti einn mjög nákominn mér og hann sagði mér frá:

Hann var að keyra í Hvalfjarðargöngunum og var á frekar mikilli hraðferð því hann þurfti að ná að fara á æfingu og hafði ýmsum hnöppum að hneppa áður en hann gerði það.  Hann dregur uppi smá bílaröð sem keyrði á nánast ólöglega lágum hraða og hugsaði með sér hvað í and***** væri nú í gangi. Það var ómögulegt að fara framúr þarna, því bílarnir voru svo margir og aðstæður buðu ekki upp á framúrakstur, svo hann varð bara að dúsa í röðinni. Tíminn leið og hann var orðinn frekar stressaður og röðin hélt bara áfram á sama hraða, ALLTOF hægt!

Þegar komið er á Kjalarnesið var hann orðin frekar mikið óþreyjufullur og bílarnir fara að taka framúr fremsta bílnum sem var að valda þessum töfum. Hann var staðráðinn í því að þegar hann færi framúr gæfi hann ökumanninum heldur betur illt auga. Það kemur svo að því að okkar maður fær tækifæri til þess að fara framúr og hann gefur vel í og þeysir áfram vinstra megin við þennan bíl. Hann setur upp illu augun og ætlar heldur betur að sýna þessum ……. þá sér hann það sem hann bjóst ekki við, þetta var litla yndislega amma hans, einbeitt, með báðar hendur á stýri á leiðinni í bæinn eftir bústaðaferð.

 

SHARE