Þegar farþegaskipið Titanic sökk í Norður-Atlantshafi þann 15. apríl 1912 létust yfir 1.500 manns. Meðal þeirra sem lifðu slysið af voru tveir litlir drengir sem urðu síðar þekktir um allan heim sem „munaðarlausu börnin af Titanic“ – Michel og Edmond Navratil.
Drengirnir voru aðeins 3 og 2 ára gamlir þegar þeir fóru um borð í Titanic í Southampton ásamt föður sínum, Michel Navratil eldri. Hann hafði rænt þeim frá móður þeirra eftir sambandsslit og ferðaðist undir dulnefni, þar sem hann óttaðist að missa forræði yfir þeim. Á skipinu voru drengirnir skráðir sem „Lolo“ og „Mommon“, og faðirinn kallaði sig „Louis M. Hoffman“.
Þegar ljóst var að Titanic myndi sökkva tók faðirinn örlagaríka ákvörðun. Hann setti syni sína í björgunarbát nr. 4, vafði þá vel inn í teppi og bað ókunnuga farþega að sjá um þá. Sjálfur lifði hann ekki slysið af. Þetta var síðasta skiptið sem drengirnir sáu föður sinn.
Eftir slysið vöktu þessir tveir litlu frönskumælandi drengir mikla athygli í fjölmiðlum og voru þeir kallaðir „munaðarlausu tvíburarnir“. Enginn vissi hverjir þeir voru og þeir gátu ekki sagt til nafns eða uppruna. Myndir af þeim voru birtar í dagblöðum um allan heim í von um að einhver myndi þekkja þá.
Að lokum barst sagan til móður þeirra, Marcelle Navratil, í Frakklandi. Hún þekkti syni sína strax á myndunum og fór til Bandaríkjanna til að sækja þá. Endurfundirnir voru átakanlegir og fallegir og saga tvíburanna varð tákn um bæði missi og von í kjölfar hörmunga Titanic.
Michel og Edmond ólust upp í Frakklandi og lifðu að mestu eðlilegu lífi eftir þetta mikla áfall. Michel Navratil yngri varð elsti karlmaðurinn sem lifði af Titanic og lést árið 2001, 92 ára gamall.
